18 اکتبر 2024- در مطالعه‌ای که اخیراً در JAMA Pediatrics منتشر شده است، محققان ارتباط بین استفاده از داروهای خاصی که برای درمان چاقی در نوجوانان استفاده می‌شوند و افکار یا احتمال اقدام به خودکشی را در نوجوانان بررسی کردند.

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که نوجوانانی که برای درمان چاقیشان، آگونیست‌های گیرنده پپتید 1 شبه گلوکاگون (GLP1R) مصرف می کنند، میزان افکار و تلاش‌های خودکشی کمتری نسبت به مداخلات سبک زندگی تجویز شده نشان دادند. این نتایج نشان می‌دهد که آگونیست‌های گیرنده پپتید 1 شبه گلوکاگون فواید روانپزشکی نیز دارند.

پیشینه

برآوردها حاکی از آن است که چاقی دوران کودکی بیش از 124 میلیون کودک و نوجوان را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد که در چهار دهه ی گذشته در بین کودکان 5 تا 19 ساله هشت برابر شده است.

اگر روند فعلی ادامه یابد، بیش از نیمی از کودکان ممکن است تا 35 سالگی به چاقی مبتلا شوند. همچنین بیماری همه گیر کووید-19 نتایج را برای نوجوانان مبتلا به چاقی بدتر کرده است.

چاقی دوران کودکی در چند مورد از مشکلات سلامتی فوری و درازمدت دخیل بوده است، از جمله بیماری کبدی، دیابت نوع 2، بیماری قلبی و مرگ زودرس. عوامل ژنتیکی مرتبط با تنظیم اشتها عامل مهمی برای ایجاد چاقی هستند.

درمان این بیماری چالش برانگیز است، زیرا تغییرات سبک زندگی به تنهایی می تواند موفقیت محدودی داشته باشد. داروهای GLP1R در کاهش وزن و بهبود متابولیسم در نوجوانان اثربخشی خوبی را نشان داده اند، اما اثرات روانپزشکی آنها به خوبی ثبت نشده است.

در بزرگسالان، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد بزرگسالانی که از GLP1R استفاده می‌کنند، نسبت به افرادی که از داروهای دیگر برای کاهش وزن استفاده می‌کنند، در معرض خطر کمتری برای افکار خودکشی هستند.

در مورد این مطالعه

با افزایش مصرف GLP1R توسط نوجوانان و با توجه به خطرات سلامت روان مرتبط با چاقی کودکان، محققان ارتباط بین GLP1R و خودکشی در نوجوانان مبتلا به چاقی را با استفاده از داده های یک شبکه مراقبت های بهداشتی بررسی کردند.

آنها از یک طرح همگروهی گذشته نگر استفاده کردند که شامل نوجوانان آمریکایی 12 تا 18 ساله بود که دچار چاقی بوده و سماگلوتاید یا لیراگلوتاید( هر دو دارویGLP1R ) برای آنها تجویز شده بود.

نوجوانانی که از داروی GLP1R استفاده می کردند با گروه کنترلی از نوجوانان که تحت مداخلات رفتاری یا سبک زندگی مانند ورزش یا رژیم غذایی برای مدیریت چاقی بودند، مقایسه شدند.

این کار از طریق یک روش تطبیقی انجام شد که در آن هر نوجوانی که از داروی GLP1R استفاده می‌کرد، با یکی از افراد در گروه کنترل که از نظر سابقه روانپزشکی، نژاد، جنس و سن بیشترین شباهت را داشت، مطابقت داده شد.پیامد اندازه گیری شده، بروز افکار یا اقدام به خودکشی در طول دوره پیگیری 12 ماهه بود.

یافته های این مطالعه

نمونه اولیه شامل 77854 نوجوان مبتلا به چاقی بود. در نهایت، 4052 نفر در گروه استفاده کننده ی داروهای GLP1R و 50112 نفر در گروه کنترل بررسی شدند. پس از تطبیق، 3456 بیمار از هر گروه وارد این مطالعه شدند.

قبل از تطبیق، نوجوانانی که GLP1R مصرف می‌کردند، سن بالاتری نسبت به گروه کنترل داشتند (15.5 در مقایسه با 14.7) و احتمال بیشتری وجود داشت که زن باشند (59٪ در مقایسه با 49٪).

آنها همچنین شاخص توده بدنی (BMI) بالاتری را گزارش کردند، احتمال ابتلا به دیابت (40٪ در مقایسه با 4٪)، احتمال تشخیص بیماری های روانی (17٪ در مقایسه با 9٪) و استفاده از داروهای ضد افسردگی (18٪ در مقایسه با 7٪) در بین استفاده کنندگان از آگونیست های GLP1بیشتر بود.

پس از تطبیق این ویژگی‌ها، نوجوانانی که GLP1R مصرف می‌کردند، 33 درصد کمتر از افراد گروه کنترل، خطر افکار یا اقدام به خودکشی داشتند.

آنها همچنین علائم گوارشی بیشتری را تجربه کردند اما موارد کمتری از پانکراتیت حاد داشتند. این مطالعه تفاوت معنی داری را در بروز عفونت های تنفسی فوقانی بین گروه ها نشان نداد.

محققان همچنین نسخه های نوشته شده برای داروهای اضافه را شناسایی کرده و دریافتند که 69 درصد از نوجوانانی که داروهای GLP1R مصرف می کردند حداقل یک نسخه اضافی GLP1R در طول دوره پیگیری دریافت کردند.احتمال تجویز فنترمین، یکی دیگر از داروهای سرکوب کننده ی اشتها برای آنها بیشتر بود، در حالی که در گروه کنترل احتمال بیشتری داشت که جراحی چاقی تجویز شود.

نتیجه گیری

این مطالعه 6912 نوجوان چاق را مورد بررسی قرار داد و خطر افکار و اقدام به خودکشی را در آن‌ها ارزیابی کرد و افراد تحت درمان با داروی GLP1R را با افرادی که از این داروها استفاده نمی کردند، مقایسه کرد. محققان نوشتند: در افراد تحت درمان با سماگلوتاید در مقایسه با لیراگلوتاید یا دارونما عوارض جانبی روانی کمتری مشاهده شد و کیفیت زندگی مرتبط با وزن در این افراد بهبود یافت. آنها خطر کمتری را برای این پیامدها در گروه لیراگلوتاید یافتند، با این حال نوجوانانی کهGLP1R دریافت کردند، علائم گوارشی بیشتری را نیز تجربه کردند، که عوارض جانبی رایج این داروها است.

این یافته ها به شواهدی از اثرات روانپزشکی این داروهای ضد چاقی افزود. کارآزمایی بالینی قبلی نشان داده بود که یک داروی GLP1R به طور قابل توجهی BMI را کاهش می‌دهد، اما سه رویداد مرتبط با خودکشی را گزارش کرد که تصور می‌شد با دارو ارتباطی نداشته باشند.

این امر باعث شد تا نهادهای نظارتی این دارو را تأیید کنند، اما توصیه می‌کنند که افکار خودکشی و افسردگی در افراد تحت درمان با این داروها با دقت کنترل گردد.

در حالی که این نتایج تایید کننده هستند، طراحی مشاهده ای و ماهیت گذشته‌نگر این مطالعه، توانایی‌ محققان را برای استنتاج رابطه ی علّی محدود می‌کند و راه را برای تحقیقات بیشترباز می‌کند.از آنجایی که چاقی در دوران نوجوانی با چالش های سلامت روانی قابل توجهی همراه است و می تواند کیفیت زندگی را کاهش دهد، چنین تحقیقاتی می تواند بسیار مفید باشد.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20241017/GLP1R-medications-show-promise-in-reducing-suicidal-ideation-among-adolescents-with-obesity.aspx